କେବଳ ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ବିଦାୟ ଦେଇ ନୂତନ ବର୍ଷକୁ ସ୍ଵାଗତ କଲେ ହେବନାହିଁ.. ବିଗତ ବର୍ଷର ଶିକ୍ଷା ଓ ଆଗାମୀ ବର୍ଷ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦରକାର।

ଆଜି ୨୨ ମସିହାର ୨୩ ତାରିଖ
୨୩ ମସିହା ଆରମ୍ଭ ଆଉ ମାତ୍ର ୮ ଦିନର ଅପେକ୍ଷା। ୨୦୨୨ ମସିହାକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ୨୦୨୩ ମସିହାକୁ ସ୍ଵାଗତ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ। ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଛୋଟ କଥା ବାରମ୍ବାର ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରେ ଯେ ବିଗତ ବର୍ଷରେ ଆମର ଉପଲବ୍ଧି କ'ଣ ଓ କି ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଛେ ଯାହା ଆମକୁ ଆସନ୍ତା ବର୍ଷ ସହାୟକ ହେବ?

ଜୀବନରେ କିଛି କରିବାକୁ ହେଲେ ଏକ ବାସ୍ତବବାଦୀ ଯୋଜନା ଦରକାର କିନ୍ତୁ ଯୋଜନାର ଆଧାର କ'ଣ? କ'ଣ ପାଇଁ ଆମକୁ ଯୋଜନା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ? ଆଜି ଯାଏଁ କ'ଣ ଆମେ ଯୋଜନା କରି ବଞ୍ଚିଛୁ? ଯଦି ନୁହେଁ ତ ଆଜି କାହିଁକି? ଏକ ସୁସମନୋୟ ଯୋଜନା ଏଥିପାଇଁ ଦରକାର ଯେତେବେଳେ ନିଜେ ନିଜ ବୟସ, ପରିବାର, ବୃତ୍ତି, ରୋଜଗାର, ଖର୍ଚ୍ଚ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଜୀବନ ଶୈଳୀକୁ ଏକ ସମତୁଲ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଚାର କର ତେବେ ଅନୁଭବ ହେବ ଦୁନିଆ ବୁହୁ ଆଗରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଛି। ଦୁନିଆର ବିକାଶ କାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ନକରି ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଛି। ନିଜ ପଡୋଶୀ, ଗାଁ, ପଞ୍ଚାୟତ, ବ୍ଲକ, ଜିଲ୍ଲା, ରାଜ୍ୟ, ଦେଶ ଓ ବିଦେଶର ଏକ ତୁଳନା କଲେ ଜାଣିପାରିବ ଆମର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବିକାଶ ଓ ପଲ୍ଲୀ ରୁ ଦେଶର ସାମୁହିକ ବିକାଶ କେତେ ହେଇଛି?

ଜୀବନରେ ନିଜ ବୁଦ୍ଧି, ବିଦ୍ୟା, ବଳ ଅନୁସାରେ କିଛି ଭଲ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଜନା ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ। ଏକ ବଡ଼ ସ୍ଵପ୍ନ ଏକ ଭଲ ଯୋଜନା ପାଇଁ ପଥ ଦେଖାଏ।

ଯେତେ ବଡ଼ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖିବ ଜ୍ଞାନ କୋଷ ଖୋଲିବ.. ଜ୍ଞାନ କୋଷ ଖୋଲିଲେ ମନ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେବ.. ମନ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲେ ପ୍ରେରଣା ଖୋଜିବ.. ପ୍ରେରଣା ମିଳିଲେ ବଡ଼ କାମ କରିବାକୁ ଇଛା ହେବ.. ବଡ଼ କାମ କରିବା ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ସବୁବେଳେ ସୋପାନ ପରେ ସୋପାନ ଛୋଟ କାମକୁ ମନ, ପ୍ରାଣ, ଲୁହ, ଲହୁ (ଝାଳ) ଓ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ହାସଲ କରାଯାଏ। ଏହି ଭଳି ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଓ ମାନସିକତା ରଖି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ ପ୍ରବଳ ଅଭ୍ୟାସର ସହ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ ଓ ମନ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ ଥକି ପଡି ଜଣେ ଗୁରୁ ଖୋଜିଲେ ବା ବିନା କାହାର ସାହାଯ୍ୟରେ କାମ କରି ଚାଲିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ସେହି ପରିଶ୍ରମର ଚଲାପଥ ଜଣେ ଉପଯୁକ୍ତ ଗୁରୁ ମିଳିଯାଆନ୍ତି ଯାହାଙ୍କ ନୈତିକ, ଆର୍ଥିକ ଓ ଲୋକ ବଳ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟପଥକୁ ସହଜ କରିଦିଏ।

ଯଦି ବଡ଼ କାମକୁ ଛୋଟ ଛୋଟ ଭାଗକରି ସେହି ଛୋଟ ଛୋଟ କାମକୁ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ପରେ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ସବୁଦିନ କରାଯାଏ ତେବେ ସେହି ବଡ଼ କାମକୁ ପୁର୍ଣ୍ଣ କରିହେବ।

ଏହା ଲେଖିବା ଓ କହିବା ଯେତେ ସହଜ ବାସ୍ତବରେ ନିଜେ ଜୀବନରେ ଏତେବଡ଼ ଏକ ଲକ୍ଷ ହାସଲ କରିବା ସେତେ ସହଜ ନୁହେଁ କାରଣ ମନ ଆମର ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଶରୀର କ୍ଳାନ୍ତଗାମୀ। ସବୁବେଳେ ମନକୁ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ସ୍ଥିର କରି କଠିନ ଅଭ୍ୟାସ କରି ଲକ୍ଷ୍ୟସ୍ଥଳରେ ପହଁଚିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇନଥାଏ। କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଆମେ ହତୋତ୍ସାହିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଲକ୍ଷସ୍ଥଳରୁ ଦୁରେଇ ଯାଉ। ଥରେ ଭାବ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଅନୁଭବ ହେବ। ଛାଡ଼ ଯାହା ହେଇଛି ସେକଥାକୁ ନଦୋହରାଇ ଆଗେଇ ଚାଲ ଏବେ ବି ଅନେକ ସମୟ ବାକି ଅଛି। ତେବେ ଏକ ସ୍ଵତଃ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ ଯେ ମନକୁ ସବୁବେଳେ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ସତେଜ କିପରି ରଖିବା?

ମନକୁ ୧୦ଟି ଉପାୟରେ ଉତ୍ସାହିତ, ସତେଜ ଓ ଶାନ୍ତି ରଖାଯାଇ ପାରିବ
ଯଥା ପ୍ରାର୍ଥନା/କୀର୍ତ୍ତନ/ଭଜନ (ଗୀତ ଗାଇବା ଓ ଶୁଣିବା), ଭୋଜନ, ମନୋରଞ୍ଜନ, ବେଶଭୂଷା, ଭ୍ରମଣ (ବୁଲାବୁଲି), ବ୍ୟାୟାମ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଓ ସାଧୁସଙ୍ଗ (ଭଲ ସାଙ୍ଗସାଥୀ ମେଳ)। ଏହା ଦ୍ବାରା ମନ ଓ ଶରୀର ଆପେ ଆପେ ଖୁସି, ନିର୍ମଳ, ସତେଜ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ। ସବୁକିଛି ମନ ଓ ଶରୀର ଦ୍ଵାରା କରାଯାଏ ଓ ପରିଚାଳିତ। ତେଣୁ ମନ ଓ ଶରୀର ପାଇଁ ବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଦରକାର। ଏହି ୧୦ ଟି ଅଭ୍ୟାସ ଦିଗରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ଭିତରେ ଥିବା ଷଡ଼ ରିପୁ ଯଥା କାମ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ମୋହ, ଇର୍ଷା, ଅହଂକାର ଏବଂ ଶୃଙ୍ଖଳା, ଅଭିମାନ, ମିଥ୍ୟା ଓ କୁସଙ୍ଗ ବାଧକ ସାଜେ।

ମନେରଖ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ, ପ୍ରବଳ ଆନ୍ତରିକ ଉଦ୍ୟମ, ଅଟ୍ଟଳ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଆଗରେ ଦୁନିଆ ହାର ମାନିଯାଏ। କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କେବେ ବୃଥା ଯାଏ ନାହିଁ। ଭଗବାନ ସେହି ଲୋକଙ୍କୁ ସାଥି ଦିଅନ୍ତି ଯିଏ ନିଜେ ନିଜ ଉପରେ ଅତୁଟ ବିଶ୍ବାସ ରଖି ବହୁ ପରିଶ୍ରମ କରି ଆଗେଇ ଯାଏ। ଭାଗ୍ୟ କେବଳ ସେହି ମାନଙ୍କୁ ସାଥୀ ଦିଏ ଯିଏ ବହୁ ଆଗରୁ ଦୁନିଆକୁ ଦେଖିନେଇ ସେ ଦିଗରେ ଏକ ସୁଚିନ୍ତିତ ଯୋଜନା କରି କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଆଗୁଆ ସଫଳତା ହାସଲ କରିନିଏ।

ସେଥିପାଇଁ ବାବା କୁହନ୍ତି ଆଗେ ଭଲ ମଣିଷ ହୁଅ ବାକି ସବୁକଥା ଓ ଆଶା ଆପଣାଛାଏଁ ହେଇଯିବ। ଯେମିତି ନିଜ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା, ବିଶ୍ୱାସ, ଖୁସି ଓ ପ୍ରଶଂସା ଆଶାକର ସେହିଭଳି ଯଥା ବ୍ୟବହାର ପର ପ୍ରତି କର। ତେବେ ଯାଇ ଭଲ ଓ ସଫଳ ମଣିଷ ହେଇ ପାରିବ। ଅସହିଷ୍ଣୁ ହୁଅ ନାହିଁ...